کابین ممتد:طراحی صحنه نمایش ناریا از کیمیا ساری

اختصاصی پایگاه خبری فضای نو : رسانه تخصصی طراحی داخلی

رزومه معمار:

کیمیا ساری | معمار و نویسنده

کیمیا ساری معمار و نویسنده است. او مؤلف “کتاب قلمروی بازنمایی معماری: انتزاع ” و نویسنده مقالاتی در حوزه معماری و نظریه معماری است. ساری در سال ۱۴۰۳ استودیوی معماری 2*2 را تأسیس کرد و از آن زمان در کنار فعالیت‌های حرفه‌ای و شرکت در مسابقات معماری داخلی و بین‌المللی، در حوزه‌های میان‌رشته‌ای نیز به طراحی و پژوهش پرداخته است. فعالیت‌های او طیفی از معماری و طراحی صحنه تئاتر و فیلم هم را دربرمی‌گیرد.

***

نام دفتر:

استودیو معماری 2*2

ایمیل:

kimiasarim@gmail.com

2x2architecturestudio@gmail.com

اینستاگرام:

https://www.instagram.com/2x2__studio/

https://www.instagram.com/kimiaa.sari/

شناسنامه پروژه

نام پروژه : کابین ممتد – Extended Cabin / طراحی صحنه نمایش ناریا

عملکرد: صحنه تئاتر

معمار: کیمیا ساری

دفتر: استودیو معماری 2×2

موقعیت: تهران – ایران – عمارت نمایشی نوفل لوشاتو

سال ساخت: 1404

مساحت: 10 مترمربع

مساحت سایت: 70 مترمربع

عکاس: مسعود بهمنی

طراحی و اجرای سازه: صنعت ظریف

نور: صنعت ظریف

متریال: استینلس استیل

کارفرما: گروه نمایشی ناریا

کابین ممتد – Extended Cabin

چگونه معماری می‌تواند خاصیتی نمایشی (performative) به خود بگیرد و به یکی از کاراکترهای اصلی صحنه‌ی تئاتر تبدیل شود؟

Extended Cabin با طرح این مسئله آغاز می‌شود که چگونه می‌توان حضور یک اثر معماری را به مخاطب تئاتر ارائه کرد، بدون آنکه آن را به یک آبجکت ثابت و ایستا تقلیل داد؟ روایت این تئاتر در فضای یک واگن مترو اتفاق می‌افتد؛ فضایی که در این پروژه صرفاً بکگراند اجرا نیست، بلکه خود به یکی از عناصر اصلی روایت تبدیل می‌شود. بنابراین، مسئله‌ی طراحی از ساختن یک دکور برای نمایش واگن فراتر می‌رود و به این پرسش می‌رسد که چگونه می‌توان خودِ معماری را به‌عنوان بخشی از اجرا بازنمایی کرد؟

پروژه در یک بلک‌باکس تئاتر با مساحت حدود ۷۰ مترمربع اجرا می‌شود؛ فضایی محدود که امکان نگهداری دائمی کابین را فراهم نمی‌کرد و بنابراین، حمل‌ونقل و جمع‌آوری آن پس از هر اجرا به یکی از چالش‌های اصلی طراحی تبدیل شد. در نتیجه، قابلیت حرکت کابین از ابتدا به‌عنوان پاسخی به این ضرورت اجرایی در نظر گرفته شد؛ قابلیتی که در ادامه از یک نیاز عملی فراتر می‌رود و به ابزاری برای تغییرپذیری و تجربه‌ی پرفورماتیو معماری تبدیل می‌شود.

سکشن معماری، به‌عنوان ابزاری که امکان آشکار کردن هم‌زمان فضای درون، بدن و رابطه‌ی آن با بیرون را فراهم می‌کند، نقطه‌ی ورود پروژه به این مسئله است. با این حال، در کابین ممتد، سکشن نه به‌عنوان تصویری ثابت از بازنمایی معماری، بلکه به‌عنوان فرآیندی در حال فرم‌یابی، تغییر و حرکت روی صحنه تعریف می‌شود.

Extended Cabin نه به‌عنوان یک سکشن پایان یافته، بلکه به‌عنوان فرمی در فرآیند سکشن شدن شکل می‌گیرد؛ فرمی که به معنای واقعی در طول اجرا برش می‌خورد، تغییر می‌کند، حرکت می‌کند و خود به بخشی از روایت بدل می‌شود. بدنه‌ی کابین توسط یک برش طولی شکافته شده است؛ شکافی که رابطه‌ی میان فضای داخلی، مخاطب و بازیگر را شکل می‌دهد. علاوه بر این، کابین با حذف کف از ساختار خود، مرز میان فضای داخلی و خارجی را طولانی و کشدار و آن را به یک وضعیت پویا تبدیل میکند. درواقع بسط و گسترش کابین مربوط به کف آن است که امتداد یافته و به کل سطح صحنه تبدیل می‌شود. انگار در این لحظه، تمام کف صحنه به کف کابین بدل می‌شود.

ساختار کابین از اسکلت فلزی تشکیل شده که با ورق‌های استینلس استیل…